Allo! Inmiddels is het nieuwe jaar begonnen, met Udo, Anke & Julia als gast met oud en nieuw. (Voor iedereen die we nog niet gesproken hebben: een hxe9xe9l goed 2011 gewenst). Het is super om hen life te zien en bij te kletsen hoewel we anders elke dag mailen, bellen of facebooken. Het is ook echt tof om Julia's karaktertje te leren kennen, dat lukt niet zo goed met alleen foto's. Helaas vertrekken ze morgenvroeg weer naar Zuid-Afrika. 't Wordt een spannende periode voor hen, de emigratie naar Australixeb staat op de planning; good luck guys!!

De duimende (en pulkende) Loxefs is de 6 weken net gepasseerd en om de kraamperiode officieel af te sluiten hebben we gisteren ons kraamfeest gehouden. Een toffe gebeurtenis waar veel leuke mensen aanwezig waren. Loxefs hield zich goed totdat we thuis waren. Toen duurde het 1,5uur voordat ze rustig in slaap viel. Ze huilde voortdurend en ik denk dat ze de onrust heeft gevoeld, ze is door veel handen gegaan. En misschien had ze wel een doordringerende parfumlucht in haar neus hangen die niet van mama kwam. Inmiddels zit ze weer in haar bijna-perfecte ritme. Dat zorgt ervoor dat ik nog best wat tijd voor mezelf houd. Hoewel ik niet kan wennen aan het schoolritme en de koude, donkere ochtenden omdat ik Donnxe9e-Tirze naar school moet brengen. Ze zouden rekening moeten houden met net bevallen moeders, die mogen een uurtje of anderhalf later aankomen kakken. Zou lang niet gek zijn. Oh ja.. en de taart is gemaakt door Nathanja. Voor meer info kun je me mailen…#zakenvrouw

Hoihoi beste web-loglezers! Ik heb inmiddels mijn eerste Sinterklaasfeest meegemaakt en geniet nu van de lampjes van de boom.Ook ben ik de 3 weken gepasseerd en ik geniet volop van het leven. Ik drink veel en goed en weeg inmiddels al meer dan 3800 gram! 's Nachts slaap ik zo'n 4,5 uur achter elkaar. Lang niet slecht voor een beginnertje. Als ik wakker ben houdt ik ervan om goed om me heen te kijken en hard te krijsen als ik een poepie moet maken. Ook heeft m'n moeder een paar keer pech gehad met verschonen omdat ik ervan houd om met een boogje te plassen als mijn pamper nxe9t onder me vandaan is. Ik ben heel blij met mijn grote zus. Ze knuffelt me veel en gunt me alweer een broertje. Jammer genoeg is mijn moeder er nog lang niet aan toe. Ik heb veel zin om mezelf te laten zien op het kraamfeest, de 8e januari. Tot dan!  
 

Een eerst baby verandert je leven. Een tweede nog meer. Vooral omdat 'grote zus' nu een klein zusje heeft en ze toch echt wel moet wennen. De eerste dagen in het ziekenhuis deed ze voortreffelijk. Ze snapte dat mama 'ziek' was en deed heel voorzichtig. Ze aaide Loxefs over haar haar en kon alleen maar 'wat is ze lief, hxe9 mama?' zeggen. Toen ik thuiskwam had ze het lastiger. Ze jumpte op het bed en vond de zuster maar niets. Wij moeten ook echt zoeken naar een balans in het verdelen van de aandacht. Gisteravond kwam ze 4(!) keer de trap af nadat ze op bed was gelegd omdat ze moest plassen of omdat ze een knuffel had laten liggen. Telkens kreeg Loxefs nog een laatste kusje:-). 't Was een goed idee van me om daarna naar boven te gaan en als verrassing een verhaaltje voor te lezen. Even aandacht van mama xe9xe9n op xe9xe9n. Ze gaf me dan ook een complimentje; 'mama, je buik is alweer zo lekker plat'. Een 4-jarige is leuk om ernaast te hebben. Ze is al behoorlijk zelfstandig en kan af en toe helpen met dingetjes aangeven. Gelukkig heeft ze ook haar 'eigen' leventje al; haar school, de zwemles… Op school mocht ze trakteren. Lange vingers met roze muisjes en slagroom. Toen ik de foto's zag vond ik het haast aandoenlijk. Wat een sweetie en wat een verandering voor haar! Z  
ondag mag ze opblijven met pakjesavond! Sinterklaasje zal de grote zus vast verwennen dit jaar!

Onze kleine sweetie is de laatste 5 dagen verzorgd door Jane, de kraamverzorgster waar we helemaal gek van zijn geworden. Wat een luxe om rustig in bed te kunnen liggen met tijdschriftje en muziek. De was wordt gedaan en het bed wordt verschoond. De douche en wc worden elke dag geboend en de maaltijden worden op bed bezorgd… Wat moeten we nu zonder haar? Natuurlijk zat ik te huilen toen de deur achter haar dichtviel. Gelukkig woont ze in Amersfoort en koester ik de gedachte dat ik haar nog tegen kan komen in de Hoogvliet. Ik heb besloten dat de kraamdagen nog niet voorbij zijn. Morgen hoef ik nog niet te werken, morgen hoef ik nog niet naar de winkel… Ik blijf het tegen mezelf zeggen. Gelukkig werkt JM regelmatig at home. En morgen laat ik hem gewoon een ontbijtje op bed bezorgen. 

In een ziekenhuis bevallen brengt veel gemak met zich mee. Maar als je in het Meander Amersfoort bevalt brengt het ook veel hilarische Mr.Bean momenten; listen!

De bewuste zondag van de bevalling werd ik van de OK naar de 6e verdieping gereden en lag bij te komen van de ruggenprik. Ik kon alleen maar 'auauauau' kreunen naar wat ik me herinner en smeekte om extra medicatie. Na lang wikkende en wegende zusters aan mijn bed, kreeg ik Diclofenac. De pijn in mijn buik was haast ondragelijk maar gelukkig beschikte het bed over een afstandsbediening waardoor ik wat comfortabeler kon liggen. Dacht ik. Mevrouw de zuster greep in veel ongeduld de afstandsbediening om mijn hoofd wat omhoog te leggen maar het knopje bleef haken. Ik ging volledig omhoog. Opeens, al doezelend en vol pijn, zat ik met een rechte rug de ziekenzaal in de kijken. Mijn handen op de buik en mijn 'auauauau' werd wat steviger. Ik keek de zuster kwaad aan. Ze drukte de afstandsbediening gelijk weer in om me 'goed' te leggen. Toen bleef ook dat knopje hangen. De hoofdsteun deinde langzaam naar beneden, niet tot de gewenste stand maar VOLLEDIG PLAT!!! tot op de bodem. Mijn benen lagen plat dus mijn wond rekte mee terwijl ik gilde en zweette van de pijn. Ik kon alleen nog wat F- en K-woorden bedenken voor dat PIEP-BED!!! Gelukkig kreeg ik op de 4e(!) dag een ander bed, nadat een aantal zusters eerst nog wel even wilden kijken of 't wel xe9cht stuk was…

De tweede dag na de bevalling had ik superveel zin om te douchen en gelukkig kon ik op een stoeltje zitten. Maar al snel veranderde het geluksgevoel van het voelen van warme stralen in een ander gevoel. Het water werd kokend heet en ik sprong overeind. Zo snel als ik kon. Met een wond die nog maar 1,5 dag in de nietjes zat. Mijn rug deed zeer en ik trilde op mijn benen. Ik trok gelijk aan het 'help-me-koordje' en na 10 minuten bibberen kwam er een zuster binnen. Haar reactie op mijn avontuur was; 'ja, dat horen we wel vaker. Het is een oud ziekenhuis, dan gebeuren zulke dingen..' En ze verdween weer. Ik had een rode plek op mijn rug staan en m'n nietjes stonden strak. Genoeg reden om de kraamtranen voluit te laten vloeien… De volgende keren hield ik angstvallig de douchekop in de hand. 

Zo ook de volgende morgen. Meneer de schoonmaker stond opeens, zonder kloppen, in mijn kamer terwijl ik met enorme stuwing in mijn borsten mijn dochter aan het voeden was, niet op m'n charmanst: ik was net wakker en voelde me heel zwak. Mijn ontbijt stond nog onaangeroerd. Meneer rolde een snoer uit en al gauw bleek dat hij een heel gevaarte mee had; een wax-vloer-dweilapparaat. WHAT THE HECK? De vloer glom als een malle en ik had werkelijk geen idee waarom hij dit kwam doen. Dit zei ik dan ook. Maar meneer zette 't ding aan zonder te groeten of te reageren en zoemde over het al glansende carpet. Met de draaiende machine schoof hij rakelings langs tafels en stoelen maar aangekomen bij mijn bed ramde hij tot 4 keer toe tegen het frame. Voluit! Ik hield mijn hand op de wond en zuchtte diep. Gelukkig bonsde hij er nog maar 4 keer extra tegenaan. Een collega van de man liep notabene ook binnen zonder te kloppen en ging midden in mijn kamer bespreken hoe slecht Ajax had gespeeld gisteravond. Ze gaven elkaar een boks en meneer lachte sluw naar me. Dat ik maar wel moest uitkijken met zijn collega want die hield ervan geld en kraamkadootjes achterover te drukken… (?) Toen de deur dichtviel kon ik alleen maar huilen om deze verschrikkelijke ochtend.

Gelukkig kwamen daarna een leuk stel vrienden op bezoek aan wie ik al deze Mr.Bean momenten vertelde. We kregen het idee om een verborgen camera op te hangen om al deze bizarre moment te registreren;-) toen ze weggingen had ik weer pijn aan m'n buik; maar nu van het lachen! 

Voor de pret nog even een fotootje… thanks guys voor de relativering!!!

 
Jaja.. onze eerste update na de bevalling.

De keizersnee stond gepland voor woensdag 24 november maar de natuur kun je niet sturen dus braken mijn vliezen van zaterdag- op zondagnacht. Een vreemde gewaarwording zo bij het naar de wc gaan. De eerste twee minuten waren heel verwarrend. Huh? Hebben we over een paar uur een baby? Huh? Het zou toch woensdag pas komen? Jan-Marcel stond gelijk naast z'n bed en vervoerde Donnxe9e-Tirze naar Daniel&Annelies en ik probeerde liggend, om zo min mogelijk vruchtwater te verliezen, een broek en een trui aan te hijsen. JM reed ons kleine Atosje op de stoep vlak voor onze voordeur (dat kan alleen met kleine Atosjes) en ik ging als een gek naar beneden en ben liggend vervoerd op de achterbank. Het was lastig om mijn lachen in te houden, maar het moest…

Aangekomen reed JM me in een rolstoel naar de 6e etage en ging ik op bed. Aan de CTG (voor hartfilmpje) en er werd nog even een echo gemaakt. 't Bleek nog steeds een dwarsligger te zijn en omdat mijn weexebn op gang kwamen werd het alsnog een spoedje. Infuus in (de stagiaire prikte 2 keer mis…), OK-hemd aan en rijden maar. Gelukkig heb ik het allemaal heel bewust meegemaakt en om 5.34u op zondag 21 november werd Loxefs geboren.

Goedennacht allen!

Ik ben altijd al iemand geweest met heftige dromen en in je zwangerschap schijnt dit erger te worden. Ik word achtervolgt, beval in de nacht in een bos, rijd paard, zwem onder water en kom niet meer boven… 't Zal er vast iets mee te maken hebben dat ik in week 37 beland ben. Drukte in mijn hoofd over hoe de baby uiteindelijk zal komen. Nou, niet in het bos, hoop ik. Ook veel drukte en onrust in mijn buik; harde buiken, voorweexebn en dansende baby's. Woensdag mag ik naar de gynae om te kijken hoe het er voor ligt. Inmiddels probeer ik in een coconnetje te leven. 's Morgens ben ik in voor wat poets- of waswerk en 's middags kun je me onder de wol vinden. Na het avondeten gaat het huispak aan en kom ik niet meer van mijn plek. Vandaag heb ik ook mijn eigen ziekenhuistasje ingepakt; de baby kan zomaar komen! Ik ben er klaar voor. Want aan mijn gebroken nachten ben ik toch al begonnen…

Vandaag was het de beurt aan vriendje Nathan om langs te komen. Tussen de buien door was het een superheerlijke middag in het Amersfoortse bos. De kids maakten spaghettisoep met bonen, vochten met stokken en deden verstoppertje. Daarna trakteerden Coen en Maaike ons op een kop koffie met poffertjes. Jammie! Je krijgt wel trek van zo'n boswandeling… Er was een verrassing bij de kabouterhut. Een professionele smincker maakte van de kids een vlindertje en een tijgertje. Supercool! Een mooi einde van de gezellige middag. Tot de volgende keer!

't Is zo heerlijk als goede vrienden langskomen om een middagje te hangen, te eten en te kletsen. En Nathanja en ik wilden ook met onze buiken op de foto. Ik ben inmiddels 32 weken zwanger, Nathanja 26. De foto's zijn helaas niet heeel denderend geworden, maar toch. Hij komt wel in mijn album. Van Donnxe9e-Tirze en Seth waren we ook tegelijk zwanger en we vinden het heel bijzonder. We kennen elkaar namelijk al behoorlijk veel jaar vanuit Ede, waar we studeerden. We hebben in die periode bij elkaar op kamers gewoond en nadat we trouwden zijn we elkaar nooit uit het oog verloren. Hoe goed!!! Afstand hoeft niet uit te maken! En binnenkort mogen we bij elkaar op kraambezoek, jippie! En wat ook zo leuk is: de kids kunnen ook hartstikke goed met elkaar opschieten (en de mannen natuurlijk ook;-) maar die foto was te afschuwelijk geworden!

Naast dat ik mezelf ook een beetje bedoel zagen we 3 echte olifanten in het Amersfoortse bos. Twee grote lijven en 1 kleintje stonden verscholen achter de bosjes. NA het oversteken van een glibberig pad en stapels boomstammen stonden we oog in oog met ze. Weliswaar gescheiden door het hek van de dierenpark. Maar als echte Hollanders betaalden we geen entree en konden we toch hxe9t babyolifantje bekijken. Daarna maakten we een lekkere boswandeling. We hebben vandaag onze vrije dag en als het mooi weer is trekken we er meestal even op uit. Het werk in de wijk gaat zo gemakkelijk door en natuurlijk zijn werk en privxe9 niet zo strak te scheiden als bij een andere baan, maar toch. We hebben soldaatje gespeeld, verstoppertje, een hut gebouwd en fotootjes gemaakt. Het was een perfecte herfstdag!